“Terörsüz Türkiye” adıyla sunulan vitrini değil; o vitrinin arkasındaki siyasal iradeyi sorgulamak için yazıldı. Buradaki mesele, terörü bitirmeye yönelik bir arayış değil; terör söylemi üzerinden kurulan bir yönetme ve kontrol stratejisidir.

Komisyon, çözüm üretmek için değil; sorunu zamana yaymak, sorumluluğu dağıtmak ve hesap sorulabilirliği ortadan kaldırmak için kurgulanmıştır. Terör, çözülmesi gereken bir sorun olmaktan çıkarılmış; siyasal alanı dizayn eden bir gerekçeye dönüştürülmüştür.

Siyasetin değişmeyen gerçeği burada bir kez daha karşımıza çıkar:

“Bir sorunun asla çözüme kavuşmasını istemiyorsanız, onu bir komisyona havale edin.”